გავრილოვის არა ჭიჭიკოს ღამე იყო

ორი წელი გავიდა ე.წ გავრილოვის ღამიდან. ქართველმა ნაციონალებმა, არასამთავრობოებმა და ლგბტ თემმა ვერ აიტანა გავრილოვი პარლამენტის თავჯდომარის სკამში. ეს პატრიოტობასთან ახლოსაც კი არ არის. ეს არის ეთნიკური სიძულვილი რუსი ნაციის მიმართ და სულაც არ ნიშნავს საქართველოს სიყვარულს. იმ სავარძელში რომ ჩამჯდარიყო ამერიკელი, თურქი, არაბი და ათასი ჯურის ხალხი მათ პრობლემა არ ექნებოდათ. ეს არის ეთნიკური სიძულვილი რასაც ვერ დავარქმევთ საქართველოს სიყვარულს. დავუშვათ იქ რომ ჩამჯდარიყო ვინმე აზერბაიჯანელი, ხომ რეაქცია არ ექნებოდათ. რა აზერბაიჯანელები არ გვედავებიან დავითგარეჯზე?! იძახიან თვალები დათხარეს ახალგაზრდებსო. ის ახალგაზრდები იყვნენ ლგბტ თემიდან ანუ სოროსის ინკუბატორიდან იყვნენ გამოჩაკილები. ეგ თვალების თხრა ოცნების კიარა, ნაცების ოინებია. არავინ ამბობს რომ ესენი კაია, მაგრამ ნაცები და ევროპელები გინდათ? განა ისინი უარესს არ იზამენ თუ მობრუნდნენ?!

კომენტარები ფეისბუქიდან