დავით მხეიძე: მაკულატურა, რომელიც სულ უფრო გვაშორებს სოხუმსა და ცხინვალს

პრეზიდენტ ვლადიმერ პუტინისყოველწლიურმა ტრადიციულმა მიმართვამრუსეთის ფედერაციის ფედერალურისაკრებულოსადმი ისეთი აჟიოტაჟიგამოიწვია დასავლეთის ლიბერალურპოლიტიკურ წრეებში, რომ ამ მიმართვასანალიტიკოს– პოლიტოლოგების დიდმანაწილმა “მიუნხენი 2” უწოდა.

მკითხველს შევახსენებ, რომ მიუნხენის 2007 წლის უსაფრთხოების კონფერენციაზე ვლადიმერ პუტინის მთავარი გზავნილი იყო ის, რომ სსრკ-ის დაშლის შემდეგ მისი სამართალმემკვიდრე რუსეთის ფედერაცია, რომელიც მანამდე მხოლოდ რეგიონული პოლიტიკის კონტექსტში განიხილებოდა ლიბერალური დასავლეთის, ანუ აშშ-ის მიერ, დიდ გეოპოლიტიკურ თამაშებში ბრუნდება და ამიტომ მსოფლიო ვეღარ და აღარ იქნება ერთპოლუსიანი.

ეს კი, თავის მხრივ, იმას ნიშნავდა, რომ მსოფლიოს ახალი წესრიგის სცენარიაღარ დაიწერება მხოლოდ ვაშინგტონში, ანუ, უფრო მარტივად რომ ვთქვათ, ნატო(წაიკითხე, აშშ) ერთპიროვნულად ვეღარჩაატარებს სამხედრო ინტერვენციებს, როგორც გააკეთა ერაყში, სერბეთში დასხვაგან. ასეთმა პესპექტივამ იმხანად, რომ იტყვიან, პირღია დატოვა კონფერენციის მონაწილე სახელმწიფოთა ლიდერები.

და მართლაც _ დასავლელი ლიბერასტილიდერებისთვის მალევე ცხადი შეიქნა, რომ რუსეთის პრეზიდენტს ძალაცშესწევდა ქადილისა, როდესაც 2008 წლისაგვისტოს ომში აშშ–ის გარკვეულიპოლიტიკური წრეების მიერ დაიმედებულსააკაშვილს თბილისში საკუთარიჰალსტუხი ალოღნინა, გორში კი ცხვირითმიწა ათხრევინა _ შედეგად დე იურედაცდავკარგეთ დე ფაქტოდ დაკაგული სოხუმ–ცხინვალი, პლუს _ ახალგორი და კოდორისხეობა, სამაგიეროდ, ახალი ლტოლვილებიშევიძინეთ. ამ ყველაფერს კი შორიდანშეჰყურებდა “ჩვენი მეგობარი” ევროპა და“სტრატეგიული მოკავშირე” აშშ.

ერთი სიტყვით, სსრკ-ის დაშლის შემდეგ მრავალგზის დაშლილ-აოხრებული საქართველოს კიდევ ერთხელ იავარქმნა შეიქნა საჭირო იმისთვის, რომ დასავლეთს (წაიკითხე, აშშ) დაენახა მისთვის მწარე რეალობა _ რუსეთი ძლევამოსილად დაბრუნდა მსოფლიოს გეოპოლიტიკაში.

და რა მიიღო საქართველომ სანაცვლოდ?

ე.წ. არაღიარების პოლიტიკის გაგრძელებადა საქართველოს ტერიტორიულიმთლიანობის მხარდაჭერის დასტურადშიგადაშიგ ევროპა–ნატო–აშშ–ის მიერმიღებული რეზოლუციები _ მაკულატურა, რომელიც კი არ გვაახლოებს, არამედ, რაცდრო გადის, სულ უფრო გვაშორებსსოხუმსა და ცხინვალს…

მიუხედავად იმისა, რომ პრეზიდენტ პუტინის მიმართვას რუსეთის ფედერალური საკრებულოსადმი ახალი სამხედრო სუპერტექნიკის ამსახველი ვიდეოკადრებიც ახლდა, ვფიქრობ, რომ ნატო-აშშ-ს ამ მხრივ სანერვიულო არაფერი აქვთ, რადგან ნებისმიერ შემთხვევაში (რა თქმა უნდა, თუ ე.წ. ბირთვული ჩემოდანი ვინმე შიზოიდს არ ჩაუვარდება ხელში) სამხედრო კონფლიქტი რუსეთსა და აშშ-ს შორის, მით უმეტეს, იმ ვიდეოების გათვალისწინებით, პრაქტიკულად, გამორიცხულია.

გახსოვთ, ალბათ, რუსეთის პოლიტისტებლიშმენტში შობილი სხარტულა (თუ ასე შეიძლება ითქვას): “ვინც ლავროვს(რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი) არესაუბრება, ის შოიგუს (რუსეთისთავდაცვის მინისტრი) მოუსმენს!” რაც პუტინმა კიდევ უფრო გაამძაფრა თავის მიმართვაში ვიდეო კადრების დემონსტრირების ფონზე: “აქამდე ჩვენ(რუსეთს _ დ. მ.) არავინ გვისმენდა, ახლამოგვისმენთ!”

მოკლედ, ვლადიმერ პუტინის ვერბალური მიმართვა იქნება თუ სამხედრო ტექნიკის დემონსტრირება, ეს ერთგვარი პასუხია დასავლეთის, აშშ-ის მიერ რუსეთისთვის გამოუცხადებელ ომზე; ომზე, რომელიც აშკარად თუ შეფარვით, ცივად თუ ცხლად (უკრაინა, სირია), მეტ-ნაკლები ინტენსივობით მიმდინარეობს სწორედ 2007 წლის მიუნხენის შემდეგ. ომი, აგრეთვე, საინფორმაციოც, სპორტულიც, რომელიც განსაკუთრებულად დაიძაბა ბოლო 4-5 წლის განმავლობაში, ანუ უკრაინაში შეიარაღებული სახელმწიფო გადატრიალების შედეგად აშშ-ის გოშიების ხელისუფლებაში მოსვლისა და რუსეთის მიერ ყირიმის მიერთების შემდეგ.

თვითონ განსაჯეთ _ ჯერ მსოფლიოს საფეხბურთო ჩემპიონატის წართმევა სცადეს და, როდესაც არ გამოუვიდათ, განვლილ ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებზე ლამის ყველა მედლის დაუფლების კანდიდატი რუსი სპორტსმენები არ დაუშვეს სამხრეთ კორეაში. ზემორე თქმულიდან გამომდინარე, ბუნებრივად ჩნდება რამდენიმე კითხვა: რატომ და რისთვის _ დასავლეთში ასეთიაშკარა რუსოფობია? დღეს ხომ ისეთიიდეოლოგიური შეუთავსებლობა არ არისდასავლეთსა და რუსეთს შორის, როგორიცსსრკ–ის დროს იყო? რუსეთიც ხომკაპიტალისტური ქვეყანაა?

კი, ბატონო, იქნებ ნაკლები დემოკრატიით, მაგრამ რამდენ ასეთ ნაკლებდემოკრატიასთან “მეგობრობდა” და“მეგობრობს” აშშ პრინციპით: ისძაღლიშვილია, მაგრამ ჩემი ძაღლიშვილი?

ამ და სხვა შესაძლო კითხვებზე სავარაუდო პასუხი კი ვიცოდი, მაგრამ ვარაუდის სისწორე, ნებსით თუ უნებლიეთ, გასულ ზამთარს შვეიცარიის დავოსში მყოფმა აშშ-ის ყოფილმა ვიცეპრეზიდენტმა ჯო ბაიდენმადამიდასტურა. მან თქვა, აშშ–რუსეთს შორისურთიერთობების ნორმალიზება იმიტომარის შეუძლებელი, რომ რუსეთი თავისფასეულობებს აღიარებს და არაჩვენსასო…

ამერიკელების მთავარი ღირებულება თუ ფასეულობა რაც არის, ეს რამდენიმე წლის წინათ გაასაჯაროა აშშ-ის იმჟამინდელმა სახელმწიფო მინისტრმა, აწ პოლიტიკურმა გვამმა, მადამ ჰილარი კლინტონმა, როდესაც განაცხადა, აშშ-ის საგარეო პოლიტიკის პრიორიტეტი მსოფლიოში ლგბტ პირთა უფლებების დაცვააო.

მადამ ჰილარის რამდენიმე დღეში აშშ-ის იმჟამინდელი პრეზიდენტი და დღეს ასევე პოლიტიკური გვამი ბარაკ ობამაგამოეხმაურა: ამა თუ იმ ქვეყნისადმი აშშ-ის ფინანსური თუ სხვა სახის დახმარება იმაზე იქნება დამოკიდებული, როგორ დაიცავენ ლგბტ-თა უფლებებსო.

აშშ ჰომოსექსუალებისთვის სამოთხე რომარის, არახალია _ ყველა შტატშიდაშვებულია ერთი და იმავე სქესის მქონეადამიანთა ქორწინება; მეტიც _ აშშ–ისამჟამინდელი პრეზიდენტ დონალდტრამპის ბრძანებულება ჯარში ლგბტ–თამსახურების აკრძალვის თაობაზესასამართლომ გააუქმა და დღესპენტაგონის ჯარში 80 ათასზე მეტიპედერასტი და ლესბოსელი მსახურობს. მეტიც, ამას წინათ ვესტპოინტის სამხედროაკადემიის კურსდამთავრებულ ორმფრინავ ოფიცერს იქვე, სამხედრონაწილში, დაწერა ჯვარი კაპელანმა.

რუსეთი, ალბათ, ერთადერთი ქვეყანაა, რომელმაც საკანონმდებლო დონეზე 99 წლით აკრძალა გეიპროპაგანდა და, შესაბამისად, ამ ქვეყანაში არანაირი გეიაღლუმი არ ჩატარდება, ერთნაირსქესიანთა შორის ქორწინებაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია.

თუმცა თავი დავანებოთ სოდომიტებს და წერილის მთავარ თემას დავუბრუნდეთ…

ცხადია, რომ ვლადიმერ პუტინის მიმართვააშშ–ის სატელიტი სახელმწიფოებისთვისარის განკუთვნილი, აი, ზუსტადისეთებისთვის, როგორიც საქართველოა.

ეს არის გაფრთხილება, გნებავთ, მუქარა, რომ, თუ საქართველოს ხელისუფლება არ მოიშლის ნატოსკენ სწრაფვას, 2008 წელი მონაგონი იქნება; ისე მაგრად მიგვანგრევენ, რომ, მცოცავ საზღვარს კი არა, საზღვრებს საერთოდ წაგვიშლიან, რასაც ამერიკის შეშფოთებული შტატები და ევროსაბჭო ოპერატიულად “გამოეხმაურება” მორიგი შეშფოთების ფარატინა ქაღალდით.

საკვირველია პირდაპირ, სატირალი რომ არ იყოს, რომელი დასავლეთის იმედზე არიან ჩვენი ხელისუფალნი თუ ოპოზიცია: იმ დასავლეთის, რომელმაც, მიუხედავად რესურსების მობილიზებისა, მიცვალებულის დაბრუნებაც კი ვერ შეძლო?

საკვირველია ჩვენი სამღვდელოებისმოულოდნელი მეტამორფოზიც _ თუ აქამდეყბადაღებული რუსოფობიის საპირწონედ, ავად თუ კარგად, ჩვენიმართლმადიდებელი ეკლესია, მისი წმინდასინოდი მიიჩნეოდა, ციანიდის საქმისშემდეგ აშშ–ში მყოფი სინოდის წევრები, რომლებიც ადრე ტაბურეტებითებრძოდნენ სოდომიას, ახალა იმასგვიქადაგებენ, რომ პედერასტებიც ჩვენიძმები არიან, რომ სტერეოტიპი _ დასავლეთიდან მხოლოდ გარყვნილებაშემოედინება, რუსული ნარატივის შედეგიადა, რუსებთან ერთმორწმუნეობაზე კი არა, რუსულ პროპაგანდასთან ბრძოლასა დააშშ–ის ფასდაუდებელ წვლილზეტლიკინებენ.

ამ სავლედ ქცეულ პავლეებს თვალდახუჭულმა რომ უსმინო, გეგონება, მართლმადიდებელი მღვდელი კი არა, გიგაბოკერია საუბრობსო. ერთი სიტყვით, წმინდა მდინარე იორდანეს ნაცვლად, უწმინდურ პოტომაკში “განბანილ” და, გოლგოთის მთის ნაცვლად, კაპიტოლიუმის ბორცვმოლოცვილი მღვდელმთავრების შავი ანაფორების კალთების შარიშურთან ერთად, მწვანე დოლარების შრიალიც ისმის…

აქედან გამომდინარე, გაუგებარია, რატომ დუმან საზოგადოებაში პატიოსანი რეპუტაციის მქონე მღვდლები, თუნდაც მეუფე იობი და, გნებავთ, საქართველოს პატრიარქის მოსაყდრე შიო.

რად დადუმებულხართ?! ვერ ხედავთ, რომ თქვენი და თქვენნაირების დუმილის ფონზე საეკლესიო ხელისუფლებას ეპოტინებიან და ნელ-ნელა ეპატრონებიან კიდეც მეუფეგრიგოლი, მეუფე პეტრე და მათი მსგავსიმეუფე ყანდურები?

თუმცა საერთოდ რაზეა საუბარი, როცა ქვეყნის უმძიმესი მდგომარეობის შემხედვარე საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი, მისი უწმინდესობა და უნეტარესობა ილია მეორე ამბობს, რომ ხანდახან საქართველოს გადარჩენის იმედი მასაც აღარ აქვს.
დავით მხეიძე.გაზეთი საქართველო და მსოფლიო.